Deze website houdt statistieken van uw bezoek bij. Wij gebruiken hiervoor Google Analytics, maar zonder persoonlijke gegevens door te geven. Geef hier uw keuze aan:
Toestaan Eén keer toestaan Blokkeren

Houvast na verlies

Geen zin meer in tandenpoetsen

Na een ingrijpend verlies staat je wereld op zijn kop. Alles wat je altijd deed krijgt ineens een andere lading. Zo ook allerlei routinematigheden zoals bijvoorbeeld opstaan, tandenpoetsen, ontbijten en naar je werk gaan. Want waar doe je het allemaal voor?

Na een ingrijpend verlies zoals het overlijden van je kind is dat allemaal niet meer zo vanzelfsprekend. Waarom zou je nog je bed uitkomen, trek had je toch al niet meer en voor wie zou je je nog mooi aankleden?

Tuurlijk weet je dat het moet

Rationeel gezien weet je echt wel dat je uit je bed moet komen, de was gedaan moet worden en er eten op tafel moet komen. Want ook jouw leven gaat door. Maar je gevoelsmatig wil je echt wat anders. Het liefste blijf je thuis in je eigen coconnetje, vertrouwd en veilig. Dicht bij alles wat je nog herinnert aan dat wat er ooit was. Daar waar je niet geconfronteerd wordt met de boze buitenwereld, ook al is die nog zo goed bedoelt.

Je leven is totaal veranderd – dus je routines lijken absurd

Echt, het is helemaal niet gek wat er gebeurt en je bent zeker niet de enige die dit zo ervaart. Want na een ingrijpend verlies is je leven er anders uit gaan zien. Het wordt nooit meer zoals het was. Je zal een deel van jezelf opnieuw gaan uitvinden. Juist omdat er zoveel vanzelfsprekendheden in het nu niet meer werken.

Toch kunnen routines je juist helpen

Veel dagelijkse routinematigheden die blijven hetzelfde en veranderen niet. Je kan en mag vertrouwen op deze automatismen. Je hoeft ze niet te veranderen, want je weet dat je het kan en dat ze goed voor je werken. Ze helpen je overleven in deze verdrietige periode.

Kijk hoe je het voor jezelf zo aangenaam mogelijk maakt

Nee, echt aangenaam wordt het niet, maar kom er zo dicht bij als mogelijk is. Want dat is waar het om draait. Jouw leven is nu eenmaal anders dan voorheen. Door te vertrouwen op je automatische piloot maak je ruimte voor dat wat er nu echt belangrijk voor je is. Dan toch maar wel tandenpoetsen. Je aankleden. Koffie of theezetten. De krant lezen. Boodschappen doen. Gaan werken op je normale tijd. Al die routines kunnen je helpen om te doen wat nu echt belangrijk is.

Je doet het goed.

Het leven is niet meer vanzelfsprekend. Je zal jezelf opnieuw gaan uitvinden.

Dank je wel 2020 – in 2021 ga ik het anders doen!

In 2021 sla ik een nieuwe weg in met mijn werk. Zo voortvarend als dat het begon, zo tot stilstand kwam het in maart. Alles werd anders en we moesten het jaar dat voor ons lag opnieuw vormgeven.

In het begin vond ik die stilstand best prettig 

Met man en zoon in onze eigen veilige thuishaven. Ook was er voor mij de verlammende angst om ziek te worden of om een van mijn dierbare familieleden te missen. Door deze bevriezing werd ik geconfronteerd met de voor mij o zo bekende beren op de weg en stond ik letterlijk en figuurlijk even stil.

Het werd tijd dat ik ging wandelen

Ik merkte dat door de ommetjes die ik liep energie ging stromen en mijn angsten naar de achtergrond verdwenen. Ik kon weer nadenken en vond mijn weg in dit abnormale jaar.

Tijdens het wandelen ontstond steeds meer het gevoel dat ik iets wilde veranderen in mijn werk. Maar wat dan? Ik had totaal geen idee. Totaal het roer omgooien, nog maar weer een opleiding gaan volgen, me meer gaan richten op de zorg? Steeds meer ideeën en plannen ontstonden er in mijn hoofd. Zoveel dat ik het overzicht kwijtraakte en het echt duidelijk was dat ik keuzes moest gaan maken. Wat wilde ik echt?

Mijn wandelingen werden steeds symbolischer 

Het was net alsof ik op mijn eigen levenspad een nieuwe weg was ingeslagen. Nadenken, schrijven en dan samen met mijn lief wandelen om mijn hersenspinsels met hem te bespreken. En zo kwam ik steeds dichter bij wat ik echt wilde.
Onbewust en in mijn hart wist ik het antwoord natuurlijk allang
• Verlies en rouw, dat is de kern van mijn praktijk.
• En ouders van overleden kinderen zijn mijn doelgroep. 

Zo, dat is eruit. 

Ik weet dat ik goed ben in wat ik doe, ik heb heel veel kennis van verlies en rouw en helaas ben ik ook nog eens ervaringsdeskundige. 

Ik ga doen wat ik het allerbelangrijkst vind

Aandacht hebben voor de rouw die op een ingrijpend verlies volgt en dat bespreekbaar maken. Dat is wat ik echt wil. Anderen helpen om de rouw te verwerken.
Niet alleen maar oog hebben voor de mogelijkheden na een verlies, want als je net een verlies hebt meegemaakt denk je niet in oplossingen en mogelijkheden. Dan lacht het leven je niet toe, dan is er verdriet en pijn en staat je wereld stil. 

Kom in beweging

2021 zal grotendeels nog in beslag genomen worden door de pandemie, daar kunnen we niet onderuit. Ik hoop dat 2021 ook het jaar wordt dat we weer in beweging gaan komen met elkaar. We weer vooruit durven te kijken naar wat de toekomst te bieden heeft.

En ik … 

Ik heet 2021 welkom met alles wat het voor mij (ons) in petto heeft. Ik wil in ieder geval het pad dat ik in 2020 gekozen heb verder bewandelen. 
Nu is het moment om me te richten op het bespreekbaar maken van verlies. Ik wil verliescommunicatie meer onder de aandacht brengen. Er is zoveel verlies dat niet besproken is of in 2020 onder de radar is gebleven, omdat iedereen al zoveel verlies heeft geleden. 
Ik wil manieren aanreiken om voorbij het verlies weer perspectief te ontwikkelen. Helpen bij het onder ogen komen wat er is gebeurd en leren om de toekomst weer vorm te geven.  
Ik merk dat dit 2 onderwerpen zijn waar ik mijn klanten kan ondersteunen. 

Ik wil het verschil kunnen maken bij verlies en rouw van ouders

Ik wil de verliesverhalen horen, het verdriet zien, de bijbehorende pijn en de angst voelen. Vandaaruit meelopen op het levenspad als dat nodig is om zodoende bij te kunnen dragen om van het verliesverhaal een helend verhaal te kunnen maken.

Ik denk zelfs dat dit is wat Nederland nodig heeft 

We hebben als individuen en als samenleving veel verloren in 2020. Er is aandacht nodig om die verliezen te verwerken. Hier wil ik graag mijn steentje aan bijdragen, zodat we met elkaar het een beetje leuker kunnen maken. 

Want ik weet, als expert en uit ervaring, dat er perspectief is na verlies. Dat wordt mijn bijdrage.

Waarom je deze december je verlies nog meer voelt dan anders.

En hoe je daarmee om kunt gaan

December, ik vind het een lastige maand. Enerzijds geniet ik van de leuke gezellige dingen samen met mijn liefjes, nadenken over cadeaus en heerlijke menu’s. Ieder doet zijn eigen ding en ondertussen zijn we toch bij elkaar. Vooruitkijken naar het nieuwe jaar, naar wat gaat komen. Nieuwe plannen maken en voortbouwen op wat afgelopen jaar is ingezet.

Anderzijds is er de rouw en het verdriet. En al helemaal dit jaar, nu we allemaal te maken hebben met rouw: over ziekte en dood in het afgelopen jaar, over verlies van werk en inkomen en van allerlei aspecten van ons sociale leven. De rouw over het verlies dat altijd bij me is, het verlies van de zoon die bij ons gezin hoort maar er nooit in is opgegroeid, lijkt daardoor ook wel aanweziger. December is een maand van uitersten, dit jaar nog meer dan anders. 

Je bent echt niet de enige

Ik ben niet de enige met gemengde gevoelens. Vrijwel iedereen mist de gezelligheid van vrienden en familie deze feestdagen. We verwerken allemaal op onze eigen manier de gevolgen die covid-19 heeft op onze maatschappij. Voor jou en mij, voor wie december altijd al dubbel is, maakt dat deze maand dit jaar nog wat lastiger.

Onderzoek wat je echt wilt

Hoe ga je daar nou het beste mee om? Hoe maak je van december een goede maand, al is het niet allemaal rozengeur en maneschijn? Aandacht hebben voor beide uitersten, je bewust worden wat er nu is, stilstaan en voelen wat voor jezelf op het moment belangrijk is, maakt die decembermaand bijzonder. Terugkijken op wat er was, herinneringen ophalen, genieten van mooie en verdrietige momenten. Het mag allemaal best wat trager en bewuster. Verdriet en plezier kunnen nu eenmaal niet zonder elkaar.

Realiseer je: wat aandacht vraagt, heeft ook echt aandacht nodig om uiteindelijk evenwichtig het nieuwe jaar in te kunnen.
Onderzoek bij jezelf waar je behoefte aan hebt. Voel wat je wil en handel daarnaar. Ook al is dat niet wat er van je verwacht wordt (of wat je denkt dat er verwacht wordt).

Maak het jezelf zo aangenaam mogelijk en kijk wat je dan wel nodig hebt om de dag of de avond door te komen. Eten wat jij wilt, films of series kijken in je huispak óf gewoon vroeg naar bed. (Geloof me als ik zeg dat dit helemaal niet zo makkelijk is als het klinkt.)

Bespreek waar je behoefte aan hebt

Bespreek met je gezin, familie of vrienden waar je last van hebt. Je gedrag en non-verbale signalen laten toch wel feilloos zien dat er iets speelt. Als jij niets zegt snappen zij niet wat er aan de hand is en dit heeft zeker effect op de sfeer. Wees lief voor jezelf dan ben je het ook voor de ander en dat straal je uit.

Vooral in deze maand is het belangrijk dat je stilstaat bij dat wat er is. Doe wat voor jou goed voelt, zodat je in januari terug kan kijken naar een voor jou geslaagde decembermaand. Koester dit positieve gevoel en neem het mee in het nieuwe jaar. En weet dat je het volgend jaar altijd weer anders kan doen. 

En ik …

Ik ga dit jaar samen met mijn gezin in de Kerstvakantie thuis cocoonen. Op de bank Kerstfilms kijken, lekker koken, een spelletjes marathon, wandelen als het rustig is en verder helemaal niets. We geven ons over aan dat wat er is en gaan er het beste van maken.

Ik wens je een plezierige, liefdevolle decembermaand toe met mooie oude én nieuwe herinneringen.

“Wat aandacht vraagt, heeft ook echt aandacht nodig om uiteindelijk evenwichtig het nieuwe jaar in te kunnen.”

Geen schoentje bij de schoorsteen

Ik zag het in mijn zwangerschap van Joppe helemaal voor me
Zo klein als hij ook zou zijn, in die eerste decembermaand na zijn geboorte (hij zou dan ongeveer 1 week oud zijn geweest) zou hij ook zijn schoentje mogen zetten.
Verdrietig genoeg is het anders gelopen.

Joppe werd te vroeg geboren
Hij overleed, en zijn schoen stond niet bij onze schoorsteen. Oh wat had ik dat graag gewild. Zo had ik het al die tijd voor me gezien.

Het hele land stond in het teken van Sinterklaas

Overal waar ik ging en keek stond in het teken van hét grote kinderfeest. Sinterklaasfilms op tv, in de media en in alle etalages waren blije kindersnoetjes en cadeautjes te zien. Maar niet bij ons thuis.

Het maakte mij verdrietig en deed me pijn om al die blije kinderen te zien
Ik had ook zo graag cadeautjes willen kopen en naar het sinterklaasfeest op kantoor gegaan. Al was dat niet realistisch want met een baby van 1 week oud kan je dat helemaal nog niet. Maar daar ging het niet om.

Ik wilde Sint overslaan
De pijn van het verdriet dat er geen of één schoentje minder bij de schoorsteen staat is zó intens, dat je het feest liever een jaartje overslaat. Maar Sinterklaas is zo verweven met onze tradities dat je er niet weg van kan.

Je eigen tradities maken
Inmiddels ben ik rouw- en verliestherapeut en heb ik al veel ouders geholpen in vergelijkbare situaties als waar ik toen in zat. Nu kan ik dus adviseren: luister naar je gevoel en bespreek wat je wilt en niet wilt. Dat is belangrijk. Het wordt nooit meer zoals het was, maar je kunt je leven nieuw vormgeven mét je verlies. Zo ook jouw sinterklaastraditie. Je gaat je eigen geschiedenis schrijven en daar mag je je overleden kindje bij betrekken.

Wij hebben Sinterklaas ‘gewoon’ gevierd
Ik wist dat Joppe in de verschillende gedichten genoemd zou worden en dat het de nodige tranen zou opleveren. Maar wat was ik dankbaar! Joppe werd genoemd en dat betekende dat hij niet vergeten was.

Luister naar je eigen gevoel, bedenk hoe jij jullie Sinterklaasviering wilt vormgeven en bespreek dit met elkaar.

Foto van: Ylanite Koppens_Pixabay

Wat als je ’s nachts niet meer slaapt?

Er zijn van die nachten, dan word ik om drie uur wakker en om vier uur slaap ik nog niet. Ik lig te woelen, draai van de ene zijn naar de andere zij, ga een tijdje op mijn rug liggen en ga dan toch maar weer op mijn zij liggen. Maar slapen … nee dat lukt me niet. Gelukkig gebeurt me dit niet elke nacht.

Toch pieker je ’s nachts niet alleen over grote dingen.
Het kan van alles zijn wat er in die nachten de revue van mijn gedachten passeert. De wereldproblematiek op microniveau of hele gekke dingen zoals “is het met je ogen open in het donker net zo donker als met je ogen dicht” tot problemen die me echt bezighouden en waar ik echt over lig te piekeren. Rationeel weet ik dat het geen zin heeft om over deze piekergedachten te blijven malen. Echter zomaar stopzetten lukt me ook niet.

Zonder afleiding nemen je gedachten de vrije loop
Uit eigen ervaring weet ik dat je na een ingrijpend verlies vaak ’s nachts wakker ligt en aan het piekeren bent. In de donkere lange stille uren van de nacht, als er totaal geen afleiding is voor je brein, nemen je gedachten je mee terug naar wat er is gebeurd, het gemis en het grote verdriet van het verlies.

Stop the storyline
Stoppen met dit nachtelijk malen is niet makkelijk. En al helemaal niet als je beseft dat het gemis van het verlies ’s morgens net zo aanwezig is als de dag(en) ervoor. Je piekergedachten houden je uit je slaap en lijkt het erop dat je onrustige brein in een doolhof terecht is gekomen waar het einde niet te vinden is. Toch is het mogelijk om in de ingrijpende rouwperiode na een verlies niet elke nacht wakker te liggen. Het gaat niet vanzelf, maar het is echt mogelijk.

Schrijven, ademen en slapen
Er zijn nog steeds van die nachten dat ik wakker word en weer van mijn ene zij op de andere zij draai en ik het zo weer een uur later zie worden. Wat mij geholpen heeft en wat ik tegenwoordig nog wel doe: ik schrijf mijn piekergedachten op en spreek mezelf in gedachten vriendelijk maar beslist toe. Helpt dat nog niet, dan aanvaard ik het wakker liggen. Dan doe ik de ademhalingsoefening van Andrew Weil, de 4-7-8 methode (zoek maar eens op op youtube), val ik snel in slaap en zo word ik ’s morgens toch een stuk prettiger wakker.

Probeer het maar eens uit. Het is niet zo dat het na 1 nacht proberen opgelost is en je niet meer piekert ’s nachts. Geef jezelf de tijd en je zal zien dat er dan een ochtend aanbreekt dat je niet wakker gelegen hebt.

Het is mij gelukt.
Het lukt mijn cliënten.
Het gaat jou ook lukken!

Slaap lekker

Verlies is onvoorspelbaar

De herfstequinox, de dag dat de nacht net zolang is als de dag.

Een voorspelbaarheid waarvan je weet dat die dag twee keer per jaar terugkomt en elke keer hetzelfde eruitziet. Het is net zolang licht als dat het donker is.

Was rouw ook maar zo voorspelbaar. Dat zou het leven na verlies een stuk overzichtelijker maken. Echter zo werkt het niet. ’s Morgens weet je niet hoe de dag zich zal ontvouwen.

Een veelgehoord misverstand na een ingrijpend verlies is dat de rouwende een donkere periode doormaakt met veel verdriet, radeloosheid en andere heftige emoties. Die periode gaat dan langzaam voorbij en heb je uiteindelijk is het verlies zodanig verwerkt dat de verdrietige emoties een plek gekregen hebben en het leven toelacht. “Als je maar eenmaal een jaar gehad hebt, dan …”

Was het maar zo eenvoudig.

Hoe fijn zou het zijn als het zó eenvoudig was. Jij als rouwende weet als geen ander hoe het is. Hoe de dag grillig verloopt waarbij je van de ene gemoedstoestand in de andere kan schieten. Van intens verdriet naar een moment van puur geluk om vervolgens een boosheid te ervaren die achteraf wellicht helemaal nergens over gaat.

Je wereld staat stil

Na een verlies van een dierbare heb je nu eenmaal de emoties met bijbehorende gedachten en gevoelens niet in de hand. Je wilt wel heel graag maar het lukt gewoonweg niet. Juist omdat de wereld om je heen doordraait en de jouwe min of meer is stil komen te staan.

De grilligheid van het levenspad

De onvoorspelbaarheid van het rouwproces waar je middenin zit kost zoveel energie, dat het soms lijkt alsof het nooit meer licht en leuk wordt in je leven. Een antwoord op een vraag die voorlopig onbeantwoord blijft, want je weet niet hoe het levenspad zich voor je ontvouwt. Een rouwproces duurt en de onverwachte momenten van verdriet en blijdschap zullen als wolken aan de lucht aan je voorbijtrekken. Ze vallen als het ware als een schaduw over je dag, waarbij het contrast tussen licht en donker verschillende nuances heeft.

Wankel evenwicht

En zo is het ook met verdriet van het verlies. De heftigheid van de emoties is onvoorspelbaar en onverwacht. De voorspelbaarheid zit hem in het feit dat ze er zijn en dat de verscheidenheid aan emoties meerdere malen per dag zich voordoet. Een wankel evenwicht tussen licht en donker waarbij je niet weet of het ooit gelijk wordt. Misschien lijkt het de ene keer meer op de winterwende en de andere keer op de zomerwende. Wat je kunt doen is … proberen om je dagen zo aangenaam mogelijk te maken. Zodat voor jou het licht en het donker aanvaardbaar zijn.

Steeds een beetje wijzer

Woensdag heb ik mijn laatste lesdag van de opleiding Psychosociale Basiskennis (PSBK). Een afsluitende les waarin de belangrijkste onderwerpen uit de gehele opleiding nogmaals worden behandeld. De les wordt afgesloten met een toets. Als ik deze haal, krijg ik een diploma en ben ik weer een heel stuk wijzer dan ik al was.

Examen doen

Ik ben deze opleiding gaan volgen aansluitend aan de opleiding Trauma Coaching. Ik wilde graag dat mijn diploma erkend zou worden door de SNRO zodat ik me ook kan aanmelden bij relevante beroepsverenigingen. Een ander bijkomend voordeel is dat mijn behandelingen dan ook in aanmerking kunnen komen voor verzekerde zorg. Mijn cliënten hebben dan de mogelijkheid om de factuur in te sturen bij hun verzekeraar. Zover is het nog niet; eerst nog even examen.

Mening bijstellen

Voordat ik met de opleiding begon was het voor mij een soort van moetje. Ik wil iets heel graag en daar moest ik een papiertje van de PSBK volgens de Plato-norm voor hebben. Echter na de eerste lesdag heb ik mijn mening direct bijgesteld.

Verdieping

Wat een leerzame en daarmee waardevolle opleiding. Zoveel verdieping op de kennis die ik al bezit en nog meer nieuwe kennis op vlakken waar ik totaal geen weet van had. Een inleiding in de algemene psychologie, een kijkje in de keuken van de psychiatrie, een tipje van de sluier van de medische basiskennis en niet te vergeten een verdere verdieping in de therapeutische basisvaardigheden.

Inzicht

Het maakt mij een betere coach, ook al gaat het in deze opleiding over de basiskennis uit de psychologie en psychiatrie. Ik heb veel meer inzicht gekregen in de psychologische processen die het gedrag van de mens bepalen.

Een onverwachte wending

Ik snap steeds beter waarom mijn cliënten doen wat ze wel – of niet juist niet – doen. Ik heb nog meer inzicht gekregen wat de invloed is van gedachten op gedrag en gevoelens van mijn cliënten. Hoe reageer je op angst en pijn? Waarom stop je gevoelens en herinneringen weg? Wat maakt dat je gaat vechten, vluchten of bevriezen? Gesneden koek, dacht ik. Maar het kreeg een onverwachte verdieping in deze opleiding. Het is allemaal zo logisch, zo algemeen menselijk en toch lopen we vast in ons eigen proces.

Een ander bijkomend voordeel is dat ik de taal van artsen en psychologen begrijp. Ik snap waar ze het over hebben en dat helpt mij weer in het gesprek met mijn cliënten.

Vertrouwen op mijn eigen gevoel

En wat ik zeker geleerd heb in deze opleiding is te vertrouwen op mijn niet pluis gevoel dat ik af en toe in gesprekken ervaar. Dit zijn de zogenaamde “rode vlaggen”, de alarmbellen die afgaan omdat er wellicht iets anders aan de hand is. Iets dat nader onderzoek vraagt van een medisch specialist.

Transformatie naar een wijzere ik

Ja ik ben me er terdege van bewust dat ik na deze PSBK-opleiding geen psycholoog of arts ben en ik nog steeds niet mag diagnosticeren. Ik wil ook helemaal niet psychologiseren of medicaliseren. Wat ik wel wil is mijn cliënten bijstaan bij het ingrijpende verlies dat ze meemaken of het rouwproces waar ze middenin zitten. Een transformatie van de oude ik naar de nieuwe ik. Een proces waar ik graag onderdeel van uitmaak.

En met alles wat ik nu bij geleerd heb gaat me dat nog beter lukken.

Verliesbegeleiding op afstand

Volgende week start er een nieuwe cliënt. Nu is dat niet zo bijzonder, want er starten wel vaker nieuwe cliënten. En toch ben ik er heel blij mee!

Veel mensen stellen het in deze tijd nog even uit, het bezoek aan iemand als ik

Oké, ze hebben een ingrijpend verlies geleden. En klachten hebben ze ook: hoofdpijn, slecht slapen, pijnlijke spieren. Maar ook concentratieproblemen, somberheid, boosheid en rusteloosheid. Ze zijn droevig, ondefinieerbaar bang, lusteloos en besluiteloos. Ze kunnen nergens meer echt interesse voor opbrengen, zijn bang om gek te worden of voelen zich eenzaam… Kortom: ze hebben hulp nodig. Maar nu even niet.

En dat gaat eigenlijk best

Doorgaan in deze tijd, ondanks je verliesklachten, dat lukt best een tijdje. Door allerlei factoren en overlevingsmechanismen zijn we namelijk heel goed in staat om ons gevoel uit de weg te gaan. Vaak cijferen we onszelf dan weg om voor andere mensen te zorgen. De aandacht weg van wat er daadwerkelijk speelt en geen tijd nemen om te rouwen. De pijn van het verlies is er wel degelijk, maar wordt dan niet gerelateerd aan het geleden verlies.

Maar pijn en verdriet zetten zich vast in het lichaam

Negeer je deze gevoelens, dan gaan de pijn en het verdriet zich vastzetten in je lichaam. Het stresssysteem moet steeds harder werken, je immuunsysteem wordt vatbaarder en je wordt sneller ziek.

Dus meld je je vaker ziek, en je bezoekt vaker een huisarts of specialist. Die kan niets lichamelijks vinden. Klachten nemen tijdelijk iets af en na een tijdje zijn ze weer terug. Klachten die na verloop van tijd niet meer in relatie worden gebracht met het geleden verlies. En een nieuwe zoektocht naar wat er aan de hand zou kunnen zijn wordt gestart. De pijn van het verlies is als een boemerang met een strik eromheen keihard teruggekomen.

Mijn cliënt heeft besloten om deze cirkel te doorbreken

De enige manier om de klachten te doen stoppen of, liever nog, te voorkomen dat ze optreden, is te zorgen dat het rouwproces niet stagneert. Zoals mijn nieuwe cliënt dus.

Op onbewust niveau weet je zelf dondersgoed waar de klachten vandaan komen. Want het dagelijkse gemis van het verlies is zo goed voelbaar.

Verlies in welke vorm dan ook, maar met name de dood, heeft geen boodschap aan sociale isolatie en de anderhalvemetereconomie. Die komt wanneer het hem uitkomt en trekt zich er niets van aan of jij nu ruimte hebt voor alle bijbehorende emoties en rouwreacties.

Daarom ben ik zo blij met deze nieuwe cliënt!

Hij heeft gekozen voor zichzelf en wil aan de slag met zijn verlies. En dat in een tijd waarin fysieke persoonlijke ontmoetingen nagenoeg niet mogelijk zijn. We starten met beeldbellen en gaan daarin op zoek naar mogelijkheden.

Samen gaan we van zijn verliesverhaal een helend verhaal maken. Want mijn cliënt en ik, wij trekken ons niets aan van zogenaamd belemmerende omstandigheden. Complexe rouw heeft ruimte nodig, juist nu.

Angst en stress in tijden van Corona

Binnen een paar dagen ziet de wereld er ineens heel anders uit. We “zagen” Corona wel aan komen, maar hé het was toch nog een soort van ver-van-ons-bedshow. En nu zijn wij dan toch aan de beurt.

Nederland komt langzaam tot stilstand

Niemand weet echt wat het inhoudt en hoe we moeten handelen. We moeten het wiel opnieuw uitvinden, zodat we weer in beweging kunnen komen. We kunnen niet afwachten tot het gevaar geweken is, want in de tussentijd gaat ons leven in een land dat tot stilstand komt gewoon door.

Wat er nu gebeurt, laat het angst- en stressmechanisme van ons mensen zien

Angst is een nare emotie en treedt op als wij in een bedreigende situatie komen. Dat willen we niet. Ons systeem is in de basis gericht op overleven en gaat bij gevaar als eerste in de overlevingsstand. Om aan het gevaar te ontkomen gaat het lichaam voor je zorgen en schakelt over op vechten, vluchten of bevriezen.

Het kwam in allerlei vormen voorbij

Die overlevingsmechanismen werden de afgelopen dagen (wat mij betreft) zo goed zichtbaar. Mensen gingen hamsteren, gingen lelijke dingen roepen, trokken zich terug, gingen oplossingen bedenken, kregen allerlei klachten, haastten zich naar de kroeg, sloegen aan het winkelen of gingen juist heel hard werken.

Deze Coronapandemie vraagt veel van ons

De impact op het dagelijkse bestaan is groot. Je dagelijkse routine wordt anders, dingen die je deed zijn ineens niet meer zo van zelfsprekend. Je moet bewust nadenken over de invulling van de dag in relatieve eenzaamheid; alleen of samen met je gezin. Het vraagt aanpassing in gewoonten en het stelt nieuwe eisen aan deze ‘nieuwe’ manier van leven.

Onderschat de invloed van de angst en de stress hierbij niet

Onderzoek bij jezelf en bij je naasten wat het met je doet, zowel lichamelijk als geestelijk en bespreek het met elkaar. Krop het niet op, want zelfs de kleine ergernissen en irritaties kunnen groot worden en dan is het wachten op een uitbarsting. Daarmee neemt de kans op lichamelijke en psychische klachten toe. Het omgekeerde is ook waar: je gaat je beter voelen als je deelt wat je bezighoudt.

Laten we het elkaar niet onnodig moeilijk maken

De komende 3 weken zitten we nog met elkaar in het Coronaschuitje. Maak er met je naasten het beste van, zorg voor elkaar en vraag hoe het met de ander gaat. Zorg voor voldoende slaap, eet gezond, beweeg (ook al mogen we straks misschien wel niet meer buiten) en kijk wat voor jou en je gezin het beste werkt.

De angst en onzekerheid die we voelen is nu reëel

De wereld zíet er echt ineens heel anders uit. En dat brengt angst en onzekerheid met zich mee, die hoef je niet te ontkennen. Maar jij kan er zelf voor zorgen dat het je niet in de greep krijgt of houdt. En je kunt elkaar erbij helpen. Houd elkaar zo gezond mogelijk!

Hoe je december goed doorkomt.

Ondanks verlies of verdriet

Is december wel zo leuk?

December, ik vind het een lastige maand. Enerzijds geniet ik van de leuke gezellige dingen samen met mijn liefjes, nadenken over cadeaus en heerlijke menu’s. Ieder doet zijn eigen ding en ondertussen zijn we toch bij elkaar. Vooruitkijken naar het nieuwe jaar, naar wat gaat komen. Nieuwe plannen maken en voortbouwen op wat afgelopen jaar is ingezet.
Continue reading “Hoe je december goed doorkomt.”

Wat